Candy Candy Final Story – Türkçe

Giriş

Sevgili Bayan Pony…

Boş kâğıda, sadece bu adı yazarken bile, kalbim duygu seline kapılıyor ve beni kalemi bırakmaya zorluyor.

Büyük bir rahatlama ve minnettarlık hissiyle derin bir iç çektim ve fark etmeden ellerimi dua etmek üzere birleştirdim.

Şu birkaç haftadır sürekli dua etmekten ve her gün Bayan Pony’ye mektup yazmaktan başka hiçbir şey yapamadım.

Pony’nin Evi çok uzakta… Şimdiye kadar, okyanusun diğer ucunda olmaktan hiç bu kadar nefret etmemiştim. Bayan Pony’nin yanında olabilmeyi, onunla ilgilenebilmeyi ve ona cesaret verebilmeyi ne kadar çok isterdim!

Başlığını bile zar zor yazabildiğim mektubu bıraktım ve Rahibe Lane’nin bana, Bayan Pony’nin bir kriz geçirdiğini ve şimdi iyileşmekte olduğunu bildirdiği mesajı yeniden okumaya başladım.

Onun güzel yazısıyla yazdığı şu kelimeler, bana gülümsüyormuş ve kâğıt üzerinde dans ediyormuş gibi görünüyor.

Sevgili Candy,
Bana şu soruyu soran sesini duyar gibiyim: ‘Rahibe Lane, bu doğru mu? Bunu beni üzmemek için söylemiyorsun değil mi?’ İşte bu yüzden, sana Bayan Pony’nin bir mektubunu gönderiyorum. Kendisini daha iyi hissettiğinde, ondan daha uzun bir mektup alacağına eminim.

Bayan Pony’nin yazmış olduğu birkaç satırı tekrar tekrar okudum, o satırları her okuduğumda kendimi ağlarken buluyorum.

Sevgili Candy,
Seni endişelendirdiğim için üzgünüm, ama artık rahatlayabilirsin. Çocuklarım için daha yapacak çok şeyim var ve sana yeniden sarılmadan önce ölmeye hiç niyetim yok.
Eminim, Tanrı dualarımı duyacaktır.
                                                                   Paulina Giddings

Parmaklarımın ucuyla imzasına hafifçe dokunuyorum. Bu büyük ve biçimli el yazısı, ait olduğu kişinin şefkatini ve ne kadar sevgi dolu olduğunu kusursuz bir şekilde gösteriyor.

Belki de; bu yazdığı mektupta, onu tanımlayan o güçlü hâlinden eser yok… Ama âdeta onun sesini ve yaptığı taze, sıcak keklerin kokusunu duyabiliyormuşum gibi geliyor bana.

“Bayan Paulina…” Alçak bir sesle söylüyorum adını, tebessüm etmeye gücüm yetmiyor.

Çok uzun zaman sonra, yani biraz büyüdüğüm zaman, öğrenmiştim onun gerçek adını.

“Biliyor musun, bana küçüklüğümden beri Pony derlerdi. Bir komşu çiftliğinde yaşayan küçük, tombul bir midilliye (pony) benziyordum. Anlaşılan o ki, görünüşüm o zamandan beri hiç değişmedi.”
Bayan Pony gülerek anlatmıştı bunu bana.

İsimler hakkında her konuştuğumuzda, Rahibe Lane de, her seferinde, komik bir itirafta bulunurdu:

“Çocukken benim adımla ne kadar eğlendikleri hakkında bir fikriniz var mı? Lane Roach (Hamamböceği)… Soyadımdan utanıyordum… Benimle dalga geçmelerini önlemek için, telaffuzu olabildiğince değiştirmeye çalışırdım. Atalarımın soyadıydı ve ben de onu gururla taşımalıydım, ama bunun yerine çok yanlış davrandım.”

Rahibe Lane’nin o ciddi, tüm kaygılarını ifade eden, dalgın yüzü gözümde canlanıyor…

Pony’nin Evinin sıcacık şöminesi, ateşin çatırdayan sesi, eski sandalyesinde dinlenen Bayan Pony ve bana sıcak çikolata ikram eden Rahibe Lane…

“Dikkatli ol Candy, çok sıcak.”

Şöminenin önünde otururken, uyarısını bitirmesine bile izin vermiyorum, fincanı dudaklarıma götürüyorum ve kendimi yakıyorum. O kış sahnesini çok büyük bir özlemle anımsıyorum…

“Ah Candy… Sen hiç değişmeyeceksin!”

Kahkaha atan Bayan Pony, ateşte kavrulmuş şekerlemelerin lezzeti ve dışarıda yağan kar… Çocukların yattığı yer olan ek bina çoktan sessizleşti; ama ben onların uyumadığını, hepsinin yağan karı izlediğini biliyorum. Biz uyuduğumuz zaman, küçük yavrular sessizce kalkacak ve ertesi sabah öğretmenleri uyandığında onları şaşırtmak için büyük bir kardan adam yapacaklar.

Aynı şeyi ben de yapmıştım, Annie ve Tom ile birlikte. Karın yığılmasını beklerken uyuyakalmayalım diye bütün gece birbirimizi çimdiklemiş ve gece geç saatte yataklarımızdan kalkmıştık.

Beni Pony’nin Evine bıraktıkları için anneme ve babama minnettarım. Burası benim evim, her zaman geri dönebileceğim yer…